Nu alles nog vlot gaat met Rosy had ik besloten om met Viv 1 week naar ons appartement in Blankenberge te vertrekken.
Remy blijft zoals gewoonlijk thuis bij de andere honden en mijn camera’s doe goed werk.
En zoals gewoonlijk vertrekken wij met de rugzak en de trein.
Het was al een tijdje geleden dat Viv nog was mee geweest want als ik kinderen mee neem dan verkies ik gemakkelijk een van mijn andere honden.
Viv is jong en vooral brutaal in haar spelen.
Ze vindt ook thuis moeilijk rust in huis, altijd maar bezig zijn, rond lopen en rustig ergens gaan liggen staan niet in haar woordenboek.
In het station van Aarschot had ik nog geen vermoeden wat er mij te wachten stond.
We hadden prachtig weer in Blankenberge en besloten van woensdag
20/8 een dagje naar Brugge te gaan.
Een dag die ik nooit zal vergeten !
De tram zat overvol maar Viv was heel rustig blijven liggen als was het enorm warm en veel plaats om te liggen had ze niet.
Brugge was dan ook over de koppen lopen.
Nergens groen om Viv eens te laten plassen of poepen tot ik op de koer van een historisch gebouw wat groen zag.
Eventjes de leiband af want Viv poept niet naast mijn benen en zeker niet op stenen of vloeren.
Regelmatig kwam ze naar mij toe gelopen terwijl ik het commando gaf gaan nu poepen.
Waarschijnlijk zwaaide ik zo hoog met mijn arm dat Viv dacht dat ze over het muurtje moest springen.
Achter dat muurtje kwam ze ongeveer 4 m lager in het water te recht.
Door de hoogte van haar val zag ik Viv niet meer en het duurder heel lang (voor mij toen) voor ik haar kop terug boven zag.
In de verte zag ik een brug met een betonnen plateau en daar stond ik nog op een diepte van 2.5 m boven Viv.
Viv kon ik gemakkelijk mee lokken maar ik was bang dat ze de plateau niet ging halen omdat ze nog nooit zover heeft moeten zwemmen.
Gelukkig kwam er een bootje aan met toeristen.
Ik gooide mijn snoepzakje in de boot en smeekte dat die Viv uit het water zonden halen.
Viv zwom naar het bootje maar de toeristen kregen schrik omdat de boot kwam schuin te hangen en omdat Viv te zwaar was kregen ze haar niet in de boot getild.
Dan moest Viv de betonnen plateau onder de brug halen, ze kon niet zelf op de plateau omdat ze zich niet kon afduwen.
Ik heb geroepen en getierd dat Viv een brave hond was en toen zij er twee mannen uit de boot gestapt die Viv uit het water op de plateau hebben gekregen.
De leiband gegooid en met de leiband in de boot.
Viv moest mee de tocht verder maken.
Naar Anneke had ik geroepen trek een foto zodat we wisten welke boot we moesten zoeken.
Gelukkig dat Viv op de boot zat en gelukkig dat An bij mij was, niet Remy want die had Viv zonder nadenken achter na gesprongen. En die gevolgen ???
Zoveel plezier bootjes in Brugge , het water volgen ging niet.
Uiteindelijk wisten wij dat onze schipper en witte pet ophad en de boot een rode stip.
Je kunt niet geloven hoe blij ik was als ik Viv in de boot zag aan komen.
Honderden toeristen stonden klaar om foto’s te trekken.
Omdat de boot vertraging had opgelopen met Viv te redden hadden ze het moeten afroepen.
Heel ontspannen met de leiband losjes aan, zat Viv in de boot te kijken alsof ze het iedere dag deed.
Ik heb dank U geroepen en eigenlijk gevlucht zo rap mogelijk om weg te zijn van de camera’s.
Nu heb ik spijt dat ik de twee mannen die het hebben aan gedurfd van Viv te redden niet persoonlijk heb gesproken.
De mensen spraken Engels dus die zal ik waarschijnlijk niet meer kunnen ontmoeten.
Ik ben nog naar een Romeo’s gaan kijken in het Witte Paard maar de adrenaline van de dag hebben er voor gezorgd dat ik niet gebleven ben tot de voorstelling gedaan was.
Rustig met Viv gaan wandelen aan de zee, onder ons twee.
En de dagen nadien veel gewandeld en genoten.
Dankbaar dat ik Viv bij had met haar sterk karakter, en vooral dat ik haar nog kan meenemen naar huis.
Zelf heb ik er nog moeite mee, dat voel ik als ik mijn verhaal typ.